(قصيدة بهيه
طه على الدين )
طلة الصبح فى عينيكى
ليل مسرسب ميت نهار
جوه نن عنيكى حارس
والغيطان طارحه خضار
فى الصوامع و المصانع
و الكنايس و الجوامع
ينتشى الفجر اللى طالع
بانتصار
يطمن الحلم اللى طال
غيم و انتظار
جوه ننى عينيكى
دار
حضن للأشواق مدار
حضن للعشاق مزار
حضن ننى عينيكى صعب
توصفوا أشعار
و انا لو شاعر
م اللى ليكى من مشاعر
جوايا احتار
فبقولهالك كده بالبلدى
اانتى اغلى حاجه عندى
و عشقكك انتى يابهيه
احلا شئ فى الدنيا ديه
بس واللا صبرى طال
و باين ان خلاص الموت
اعلن نهايتى بأعلى صوت
..نزل الستار
و تسيبينى اواجه مصيرى
و انتى يكونلك عاشق غيرى
و بعد غيرى
و تعيشى انتى تدوبى
كل الرجال
بس الرجال
و الذنب دا ذنبى انا
وذنب اللى بعدى
و اللى بعد بعد بعدى
مين قالنا نعشق الشئ المحال؟
أصل عشقىك يابهيه
مش زوجه و بيت و عيال
عشقك انتى شكل تانى
كلمه ماتوصفهاش معانى
عشق معجون بالأمانى
و بالأغانى
و أى حاجه حلوه تانى
مهما اكون منك زعلان
عشقك
عشقك حاجه حلوه فيا
فى الذاتيه
مش مزايده
و لا مجامله
و لا معايده
و لا نشوى ساعة انبهار
و لا ضعف ساعة انكسار
عشقك ده مفروض عليا
روح بجد ساكنه فيا
مش هزار
أذعل منك ساعه..لكن
بالساعات صعبانه عليا
نفسك ترضى الكل لكن
الوجع فىكى م الأسيه
و الأسيه من ولادك
اللى ما شكروش ودادك
دمروا فكرك و زادك
و انتى جامده و ميه ميه
احيا تانى اتقوى بيكى
و احلمنى ايام تانيه جايه
ارجع تانى احلمنى انا و انتى
انى حبيبك و انتى حبيبتى
كإشوفك بشوفك بعد غيبتى
ست حسن و مستحيه
(قصيدة بهيه
طه على الدين )
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق